«فاطمه طهماسبی بلداجی» یکی از دانشجویان دوره دکتری تخصصی آموزش پزشکی، تجربه هم‌زمان تحصیل، اشتغال، ازدواج، فرزندآوری و ایفای نقش مادری را روایتی از مسئولیت‌پذیری، پشتکار و بهره‌مندی از حمایت خانواده و دانشگاه دانست و تأکید کرد: فرزندآوری برای من مانع نبود؛ بلکه انگیزه‌ای برای منظم‌تر شدن، مسئولیت‌پذیری بیشتر و ادامه مسیر علمی بود.

به گزارش روابط عمومی دانشکده پزشکی، این دانشجوی ورودی بهمن‌ماه سال ۱۴۰۰، در طول دوره دکتری صاحب دو فرزند شد؛ فرزند نخست او تنها ۲۰ روز داشت که نخستین جلسه کلاس‌هایش آغاز شد و فرزند دوم نیز در سال سوم دوره دکتری به دنیا آمد. او در کنار تحصیل تمام‌وقت، اشتغال و مسئولیت‌های خانوادگی، مسیر آموزشی و پژوهشی خود را ادامه داد و در شهریورماه ۱۴۰۵ با معدل ۱۹/۴۸ از رساله دکتری خود دفاع کرد.

او درباره تصمیم خود برای فرزندآوری در دوران تحصیل گفت: من همیشه به مادر شدن و تشکیل خانواده علاقه‌مند بودم و نمی‌خواستم فرزندآوری را کاملاً به بعد از دکترا موکول کنم. باور داشتم زمان کاملاً ایده‌آل هیچ‌وقت فرا نمی‌رسد؛ بنابراین با توکل، برنامه‌ریزی و تکیه بر حمایت خانواده تصمیم گرفتم این مسیر را آغاز کنم.

حمایت خانواده؛ پشتوانه عبور از دشواری ها

این دانشجوی دکتری، حمایت همسر و خانواده‌ها را یکی از مهم‌ترین عوامل موفقیت خود دانست و افزود: همسرم فقط در مراقبت از فرزندان همراه من نبود؛ حمایت عاطفی و ایجاد آرامش برای ادامه تحصیل نیز نقش بسیار مهمی داشت. خانواده‌های من و همسرم و همچنین خواهر همسرم نیز در این مسیر کمک زیادی کردند.

او سخت‌ترین بخش این تجربه را جدایی از فرزند نخست خود در روزهای ابتدایی تولد عنوان کرد و گفت: فرزندم فقط ۲۰ روز داشت که برای حضور در نخستین جلسه کلاس مقطع دکتری به شیراز آمدم. از نظر عاطفی لحظه بسیار دشواری بود، اما با توکل، حمایت همسر و خانواده و باور به هدفم از آن عبور کردم.

به گفته او، مدیریت این نقش‌های متعدد بر پایه تقسیم مساوی زمان شکل نگرفته بود، بلکه اولویت‌بندی، حذف امور غیرضروری، استفاده از زمان‌های مرده و برنامه‌ریزی منظم، مهم‌ترین ابزارهای او برای ایجاد تعادل میان تحصیل، پژوهش، اشتغال و فرزندپروری بودند.

همراهی استادان، عامل تقویت انگیزه

این دانشجوی آموزش پزشکی، همراهی اعضای هیات علمی و گروه آموزش پزشکی را از عوامل مهم تداوم تحصیل خود دانست و اظهار کرد: استادانم شرایط من را درک می‌کردند و بسیار حمایت‌کننده بودند. این همراهی باعث شد شوق ادامه تحصیل در من زنده بماند و برای دوره دکتری نیز دوباره شیراز را انتخاب کنم.

او افزود: انعطاف در برگزاری کلاس‌ها، درک شرایط دانشجوی دارای فرزند و حمایت عاطفی استادان، نقش مهمی در ادامه مسیر من داشت. یکی از استادانم پس از اطلاع از بارداری دوم من بسیار خوشحال شد و گاهی مرا به‌عنوان دانشجویی موفق به دیگر دانشجویان معرفی می‌کرد. این نگاه به من احساس ارزشمندی و انگیزه بیشتری می‌داد.

این دانشجو همچنین از برخی حمایت‌های دانشگاه، از جمله وام فرزندآوری و امکان استفاده از مرخصی تحصیلی، به‌عنوان اقدامات مؤثر یاد کرد؛ هرچند به گفته او، خودش از مرخصی تحصیلی استفاده نکرد و تلاش کرد با مدیریت شرایط، مسیر تحصیل را ادامه دهد.

دستاوردهای علمی در کنار نقش مادری

این دانش‌آموخته دکتری آموزش پزشکی، در کنار دفاع از رساله با معدل ۱۹/۴۸، موفق به پذیرش یا چاپ چهار مقاله علمی در مجلات معتبر شده است. داوری برای مجلات و رویدادهای علمی، مشارکت در بیش از ۱۰ طرح پژوهشی، تدریس در المپیادهای علمی و کارگاه‌های توانمندسازی، فعالیت به‌عنوان منتور جشنواره‌های کشوری ایده‌های نوآورانه و حضور در مسئولیت‌های علمی و اجرایی، بخشی از فعالیت‌های علمی او در این دوره بوده است.

کسب رتبه نخست حیطه محصولات آموزشی در جشنواره ایده‌های نوآورانه آموزشی کلان منطقه چهار برای نرم‌افزار «سمیوباز»، رتبه دوم سخنرانی در سومین جشنواره آموزش پزشکی دانشگاه علوم پزشکی آبادان، رتبه برتر نخستین جشنواره ایده‌های نوآورانه علوم پزشکی اصفهان برای ایده «دورسا» و کسب رتبه نخست ایده در رویداد دانشگاهی «هدف» برای اپلیکیشن «لیگ استدلال بالینی» از دیگر موفقیت‌های اوست.

او درباره نقش فرزندانش در موفقیت‌های علمی خود گفت: فرزندانم بزرگ‌ترین انگیزه من بودند. می‌خواستم الگویی برای آن‌ها باشم؛ اینکه ببینند مادرشان هم مادر است، هم درس می‌خواند، هم کار می‌کند و تسلیم نمی‌شود. بچه‌ها نه‌تنها مانع نشدند، بلکه موتور محرکه من بودند.

این دانشجوی دکتری، با اشاره به اهمیت حمایت‌های ساختاری از دانشجویان دارای فرزند، راه‌اندازی مهدکودک یا مرکز مراقبت از کودک در دانشگاه، توسعه خوابگاه متأهلی متناسب با شرایط خانواده‌ها، انعطاف بیشتر در کلاس‌ها و امتحانات، ارائه مشاوره‌های روان‌شناختی، تحصیلی و خانوادگی و پیگیری مستمر وضعیت دانشجویان را از مهم‌ترین نیازهای این گروه برشمرد.

او همچنین گفت: حمایت از دانشجویان دارای فرزند نباید فقط به ارائه یک خدمت محدود شود؛ بلکه لازم است در طول دوران تحصیل، شرایط آن‌ها به‌صورت مستمر پیگیری شود تا بتوانند با آرامش بیشتری هم نقش خانوادگی خود را ایفا کنند و هم مسیر علمی‌شان را ادامه دهند.

منتظر شرایط ایده آل نباشید

این دانشجوی موفق در پایان خطاب به دانشجویانی که هم‌زمان به فرزندآوری و پیشرفت علمی می‌اندیشند، اظهار کرد: ابتدا باید باور کرد که می‌توان هم مادر بود و هم دانشجوی موفق. شرایط ایده‌آل هیچ‌وقت به‌طور کامل فراهم نمی‌شود. پشتکار، برنامه‌ریزی و تلاش، سه عامل اصلی موفقیت من بودند. سختی وجود دارد، اما ارزش ادامه دادن را دارد.

او تأکید کرد: تحصیل فقط بخشی از زندگی است، نه تمام آن. باید هم به درس رسید و هم به زندگی؛ هیچ‌کدام نباید به‌طور کامل فدای دیگری شود. مسئولیت‌ها اگرچه دشوارند، اما می‌توانند به زندگی معنا، انگیزه و امید ببخشند.

پایان خبر