در مواجهه با پیشامدهای بحرانی و ناامنی‌های محیطی که دنیای امروز را در بر گرفته، پرسش بنیادین برای هر فرد این است: آیا می‌توان در میانه‌ی پیشامدهایی که کنترلی بر آن نداریم، به آرامش درونی رسید؟ یا شاید چالش اصلی، عبور از این پرسش است که آیا باید در انتظار عبور از پیشامد ها نشست یا برای آینده‌، برنامه‌ریزی کرد؟!

 

 

به گزارش روابط عمومی دانشکده پزشکی، زهرا خداکرمی، روانشناس بالینی این دانشکده، در تحلیل روان‌شناختی این وضعیت، تأکید می‌کند که این دغدغه فراتر از یک موضوع اجتماعی، بلکه یک چالش بنیادین برای سلامت روان است. او معتقد است روبرو شدن با رویدادهای ترومازا و پیشامدهای محیطی، ذهن را درگیر واکنش‌های پیچیده‌ای می‌کند که شناخت آن‌ها، نخستین قدم برای عبور از پیشامد است.

 

خداکرمی با تحلیل واکنش‌های سیستم عصبی در شرایط پیشامد بحرانی، سه وضعیت کلیدی را مطرح می‌کند:
۱. اضطراب وجودی: ترس عمیق از بی‌معنا شدن زندگی و عدم قطعیت در مورد آینده.
۲. احساس درماندگی: زمانی که فرد احساس می‌کند کنش‌های شخصی‌اش تأثیری در تغییر شرایط ندارد.
۳. بی‌تفاوتی آموخته‌شده: وضعیتی خطرناک که در آن فرد پس از مواجهه مکرر با استرس، به این باور غلط می‌رسد که تلاش بی‌‌ثمر است و در نتیجه، از هرگونه اقدام برای بهبود شرایط دست می‌کشد.

  

یکی از نکات کلیدی در این تحلیل، تمایز میان «پذیرش» و «تسلیم» است. زهرا خداکرمی تصریح می‌کند: بسیاری پذیرش را با تسلیم اشتباه می‌گیرند. در روان‌شناسی، پذیرش به معنای تسلیم شدن در برابر سرنوشت نیست، بلکه به معنای مشاهده واقعیت موجود بدون انکار یا بزرگ‌نمایی است. ما باید واقعیت پیشامد را بپذیریم تا بتوانیم انرژی خود را به جای صرفِ مقابله با امور خارج از کنترل، بر آنچه در دسترس ماست، متمرکز کنیم.