دکتر علی عظیمی، متخصص چشم و فلوشیپ گلوکوم و عضو هیات علمی دانشکده پزشکی شیراز در گفتگویی تفصیلی به بررسی ابعاد مختلف بیماری گلوکوم (آب‌سیاه)، علائم خاموش و روش‌های نوین تشخیص و درمان آن پرداخت. او با تاکید بر اهمیت معاینات دوره‌ای، از این بیماری به عنوان یکی از عوامل اصلی ایجاد اختلال در میدان بینایی یاد کرد.

به گزارش روابط عمومی دانشکده پزشکی، دکتر عظیمی در تعریف این بیماری اظهار داشت: گلوکوم یا آب‌سیاه شامل گروهی از بیماری‌های چشمی است که طی آن، عصب بینایی به دلایل مختلفی دچار آسیب می‌شود. از آنجایی که این عصب مسئولیت انتقال پیام‌های نوری به مغز را بر عهده دارد، هرگونه آسیب به آن منجر به اختلال در میدان بینایی شده و در صورت عدم درمان و پیشرفت بیماری، می‌تواند به نابینایی ختم شود.

او شایع‌ترین علت این آسیب را افزایش فشار داخلی چشم دانست، اما خاطرنشان کرد: در بسیاری از مواقع ممکن است علت دقیق ابتلا به گلوکوم مشخص نباشد؛ با این حال، فاکتورهای ژنتیکی و محیطی نقش پررنگی در ایجاد آن دارند. در مواردی نیز با وجود فشار چشم طبیعی، فرد دچار گلوکوم می‌شود که در این شرایط، اختلالات عروقی و عوامل تغذیه‌ای اعصاب چشم دخیل هستند.

این عضو هیئت علمی با اشاره به گستردگی شیوع این بیماری افزود: گلوکوم به هیچ رده سنی خاصی محدود نمی‌شود. این بیماری می‌تواند از بدو تولد (به صورت مادرزادی) تا سنین کودکی، نوجوانی، بزرگسالی و سالمندی بروز پیدا کند.

دکتر عظیمی علائم گلوکوم را بسته به نوع آن متفاوت دانست و توضیح داد: گلوکوم زاویه باز که در اوایل بیماری ممکن است بیمار هیچ علامت خاصی نداشته باشد. دید مرکزی کاملاً طبیعی است و فرد احساس درد نمی‌کند. اما با پیشرفت بیماری، اختلال در میدان بینایی (محیطی) آغاز می‌شود و فرد را متوجه بیماری می‌کند؛ گلوکوم زاویه بسته (موارد حاد): این نوع معمولاً به صورت ناگهانی بروز می‌کند و با علائم شدیدی همراه است که نیازمند مداخله فوری پزشکی است. این علائم آن شامل سردرد و چشم‌درد شدید، تهوع و استفراغ و قرمزی چشم می باشد.

آیا آب‌مروارید به آب‌سیاه تبدیل می‌شود؟

فلوشیپ گلوکوم دانشکده پزشکی شیراز در پاسخ به این باور رایج در میان مردم شفاف‌سازی کرد: لزوماً این‌گونه نیست. اگرچه مواردی از گلوکوم وجود دارند که ناشی از پیشرفت بیش از حد آب‌مروارید هستند، اما این‌طور نیست که هر بیماری که آب‌مروارید درمان‌نشده دارد، حتماً به سمت آب‌سیاه پیش برود.

دکتر عظیمی در خصوص اینکه چه کسانی در معرض خطر بیشتری هستند به افراد پرخطر شامل افراد دارای نمره چشم نزدیک‌بین، کسانی که در گذشته سابقه ضربه به چشم داشته‌اند و  مبتلایان به بیماری‌های شبکیه و اختلالات عروقی چشم توصیه کرد تا به صورت دوره‌ای از نظر فشار چشم تحت معاینه قرار گیرند.

این پزشک متخصص، معاینات ضروری برای تشخیص این بیماری را شامل اندازه‌گیری فشار چشم، بررسی میدان بینایی و ارزیابی دقیق عصب بینایی دانست.

او در خصوص گزینه‌های درمانی افزود: امروزه درمان‌های متنوعی برای کنترل گلوکوم وجود دارد: درمان‌های دارویی شامل انواع قطره‌های چشمی و قرص‌ها برای کاهش فشار چشم یا محافظت از عصب بینایی، لیزرتراپی: استفاده از لیزرهای بازکننده زاویه (برای گلوکوم زاویه بسته) و لیزرهای ترابکولار (برای گلوکوم زاویه باز)، روش‌های جراحی: در بیمارانی که به درمان‌های اولیه پاسخ ندهند، با استفاده از انواع جراحی‌ها تلاش می‌کنیم تا فشار چشم کاهش یافته و احتمال پیشرفت آسیب به عصب بینایی کمتر شود.

عضو هیات علمی دانشکده پزشکی شیراز در پایان ابراز امیدوای کرد: خوشبختانه امروزه با پیشرفت روش‌های تصویربرداری دقیق و توسعه روش‌های جراحی کم‌تهاجمی، امکان تشخیص و درمان بیماران در مراحل اولیه بیماری فراهم شده است و می‌توان تا حد زیادی از رسیدن به مراحل انتهایی و نابینایی جلوگیری کرد.

پایان خبر